زمینه و هدف: طویل شدن و کلسیفیه شدن کمپلکس لیگامان استیلوهیوئید که ممکن است با سندرم ایگل مرتبط باشد می تواند سبب بروز دردهای صورت و دیسفاژی شود. هدف از این مطالعه، بررسی شیوع طویل شدن کمپلکس لیگامان استیلوهیوئید با استفاده از رادیوگرافی های پانورامیک بیماران بود. روش بررسی: نمونه های رادیوگرافی طی سال های 1391 تا 1392 (396 بیمار) از بخش رادیولوژی دانشکده دندانپزشکی جندی شاپور اهواز بررسی شدند. مجموعه لیگامان استیلوهیوئید کلسیفیه شده از قاعده کرانیال تا نوک استخوانی هر زائده اندازه گیری شدند. منیرالیزاسیون مجموعه در حد 25 میلی متر به عنوان طبیعی در نظر گرفته شد و بیش از آن تحت عنوان اسیفیکاسیون تلقی گردید. یافته ها: اسیفیکاسیون لیگامان استیلوهایوئید در هر دو جنس مشاهده شد اما شیوع آن در مردان (72.1%) نسبت به زنان (66.2%) بیشتر بود (p<0.05). کمپلکس لیگامان استیلوهایوئید کلسیفیه شده، با طول متوسط 36mm، در 272 مورد از 396 بیمار یافت شد (68.7%). افزایش طول لیگامنت دو طرفه در 63.4 درصد موارد یافت شد. اختلاف میانگین طول کمپلکس لیگامان استیلوهایوئید برای تمام گروهای سنی و جنسی تفاوت معنی داری نداشت، بجز برای گروه سنی 55 سال به بالای زنان در سمت راست (p<0.05). نتیجه گیری: طویل شدن مجموعه کلسیفیه شده لیگامان استیلوهیوئید در جمعیت اهواز شایع است (68.7%) و شیوع آن در مردان بیشتر از زنان است.

مقدمه: طویل شدن و کلسیفیه شدن کمپلکس لیگامان استیلوهیوئید ممکن است با سندرم ایگل مرتبط باشد و می تواند سبب بروز علایمی نظیر دردهای صورتی و دیسفاژی در بیمار شود. هدف از این مطالعه بررسی شیوع طویل شدن کمپلکس لیگامان استیلوهیوئید در رادیوگرافی های پانورامیک 504 بیمار در یک جمعیت از بالغین ایرانی بوده است.روش بررسی: رادیوگرافی هایی که در بخش رادیولوژی دانشکده دندانپزشکی یزد گرفته شده بود از سال 2003 تا 2008 انتخاب شدند. مجموعه لیگامان استیلوهیوئید کلسیفیه شده از قاعده کرانیال تا نوک استخوانی هر زائده اندازه گیری شدند. منیرالیزاسیون مجموعه در حد طول بیش از 25 میلیمتر روی رادیوگرافی به عنوان غیر طبیعی درنظر گرفته شد. طول نواحی معدنی شده ثبت شدند.نتایج: این یافته غیر طبیعی در هر دو جنس وجود داشت، مجموعه کلسیفیه شده در 135 مورد از 504 بیمار یافت شد،26.8  درصد آنها بلندتر از 25 میلیمتر (بنابراین غیر طبیعی) بوده اند و طول متوسط 7.65±21.78 میلیمتر بوده است و 10 مورد (2 درصد) از موارد بیشتر از 40 میلیمتر بودند. افزایش طول لیگامنت دو طرفه در 20.4 درصد موارد دیده شد. طول متوسط مجموعه لیگامان استیلوهیوئید منیرالیزه شده در بیماران گروه سنی 79-60 سال 23.13 میلیمتر بود.نتیجه گیری: این نتایج نشان داد که طویل شدن مجموعه کلسیفیه شده لیگامان استیلوهیوئید در جمعیت ایرانی شایع است و این یافته غیر طبیعی توزیع جنسی یکسان دارد.

مقدمه: اپسیته های بافت نرم از جمله موارد نسبتا شایعی هستند که در رادیوگرافی پانورامیک مشاهده می شود. این اپسیته ها شامل کلسیفیکاسیون گره های لنفاوی و استخوانی شدن کمپلکس استیلوهیویید، کلسیفیکاسیون لوزه ها، رینولیت، آنترولیت و کلسیفیکاسیون ناحیه دو شاخه شدن کاروتید، سیالولیت، میوزیت اسیفیکان و استئوماکوتیس می باشد. هدف این مطالعه بررسی میزان فراوانی این اپسیته هادر رادیوگرافی پانورامیک و تشخیص افتراقی آنها، عوامل و بیماری های زمینه ساز، و همچنین ثبت و بررسی علایم بیمار در صورت مشاهده بود.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی، رادیو گرافی های پانورامیک 671 بیمار مراجعه کننده به بخش رادیولوژی دانشکده دندانپزشکی مشهد به مدت یک سال مورد بررسی قرار گرفت، و شیوع انواع رادیواپسیته، محل آنها و برخی عوامل مرتبط مثل سن، جنس، تعداد، عوامل زمینه ای، علایم و نشانه های آن ارزیابی شد. کلسیفیکاسیون کمپلکس استیلوئید اندازه گیری شد. سپس اطلاعات بدست آمده توسط آزمون های Chi-square و Fisher Exact Test آنالیز شدند.یافته ها: فراوانی رادیواپسیته های بافت نرم به صورت: تونسیلولیت %39.66، گره لنفاوی کلسیفیه %25.86، کلسیفیکاسیون ناحیه دو شاخه شدن کاروتید %8.62، اوستوما کوتیس %6.90، سیالولیت %5.17، کلسیفیکاسیون غضروف حنجره %3.45، آنترولیت %1.72 و کلسیفیکاسیون کمپلکس استیلوهیوئید %58 بدست آمد. بین کلسیفیکاسیون کمپلکس استیلوهیوئید و سن ارتباط معنی داری وجود داشت (0.001>P).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد کلسیفیکاسیون کمپلکس استیلوئید با طول بیشتر از 45 میلی متر باید به عنوان مورد مشکوک یا پاتولوژیک مطرح گردد. همچنین مشاهده پلاک آترواسکلروتیک کلسیفیه به طور تصادفی در رادیوگرافی پانورامیک بایستی به عنوان زنگ خطری جهت پیشگیری از حملات مغزی عروقی تلقی شود.

مقدمه: کلسیفیکاسیون بافت نرم از جمله موارد نسبتا شایعی هستند که در رادیوگرافی های پانورامیک مشاهده می شوند. این اپسیته ها شامل کلسیفیکاسیون گره های لنفاوی، لوزه ها، سیالولیت، استخوانی شدن کمپلکس استیلوهیوئید و کلسیفیکاسیون ناحیه دو شاخه شدن کاروتید می باشد. هدف از این مطالعه بررسی میزان فراوانی کلسیفیکاسیون های بافت نرم در رادیوگرافی پانورامیک، تشخیص افتراقی آن ها و همراهی آن ها با برخی بیماری های سیستمیک می باشد.روش بررسی: در این مطالعه رادیوگرافی پانورامیک 510 بیمار مراجعه کننده به بخش رادیولوژی دانشکده دندانپزشکی شهید صدوقی یزد در طی یک سال بررسی شد و شیوع انواع رادیو اپسیته ها، محل آن ها و برخی عوامل زمینه ای مثل سن، جنس و بیماری های سیستمیک مانند سابقه دیابت و سل مورد بررسی قرار گرفت. سپس داده ها با استفاده از نرم افزار SPPS نسخه 17 و آزمون های Chi-square و Fisher exact test و Odds Ratio مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: فراوانی رادیو اپسیته بافت نرم %2.0 کلسیفیکاسیون شریان کاروتید %7.3 کلسیفیکاسیون لوزه ها، %2.0 سیالولیت، %6.5 کلسیفیکاسیون غدد لنفاوی و %21.4 وجود کلسیفیکاسیون لیگامان استیلوهیوئید می باشد. میان کلسیفیکاسیون نابه جا با بیماری های دیابت، فشار خون بالا، بیماری قلبی و سل رابطه معنی داری وجود داشت (p<0.05)، ولی بین وجودکلسیفیکاسیون نابه جا و سابقه مصرف دخانیات و سکته مغزی رابطه معنی دار نبود (p>0.05).نتیجه گیری: با توجه به تجویز رادیوگرافی پانورامیک توسط اکثر دندانپزشکان، توجه به کلسیفیکاسیون های بافت نرم و کلسیفیکاسیون های نابه جا مهم است. همچنین با مشاهده این کلسیفیکاسیون ها، همکاران دندانپزشک جهت معاینات کامل تر بعدی بیماران را به همکاران متخصص مربوطه ارجاع نمایند.

علت اصلی کاهش میزان باز شدن دهان بیمارانی که دچار ضربه شده اند معمولا انکیلوز استخوانی یا فیبروز مفاصل گیجگاهی فکی می باشد، اما علل دیگری مثل اتصال استخوانی یا فیبروز گونه و/ یا فک بالا به زائده کرونوئید فک پایین نیز بایستی در ارزیابی و درمان قبل از عمل اینگونه بیماران مد نظر قرار بگیرد. اتصال فک پایین به فک بالا و گونه توسط کال استخوانی یافته ای نادر می باشد. در این مقاله یک مورد از این گونه بیماران که یکی از قربانیان زلزله دی ماه 1382 شهرستان بم می باشد معرفی می شود.

مقدمه: پاتلا محل نادری برای بروز تومورهای اولیه و متاستاتیک استخوانی می باشد. ولی کندروبلاستوم و ژانت سل دو توموری هستند که در پاتلا بیشتر گزارش شده اند. نوع درمان و عمل جراحی بر اساس نوع و  اندازه تومور متفاوت است. نتیجه و عملکرد زانو بعد از عمل جراحی به نوع تومور و روش درمان بستگی دارد. با توجه به نادر بودن تومورهای پاتلا مطالعات در این حوزه بسیار کم است.روش: تعداد 13 بیمار که از سال 1374 تا 1385 با تشخیص تومور پاتلا درمان شده بودند مورد بررسی قرار گرفتند. در این مطالعه مقطعی و گذشته نگر مدارک رادیولوژیک، علایم بالینی و شواهد پاراکلینیک موجود در پرونده بیماران قبل و بعد از عمل و همچنین گزارش پاتولوژی آنها به منظور تعیین فراوانی تومورهای استخوانی، فراوانی علایم تومورهای استخوانی پاتلا و نتیجه درمان در تومورهای پاتلا در یک پی گیری بلند مدت مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: از 13 تومور، 5 مورد کندروبلاستوم بود که فراوان ترین تومور پاتلا در این بررسی می باشد. در 3 مورد تومور ژانت سل، در 2 مورد متاستاز از دیگر نقاط، 2 مورد کیست آنوریسمال (ABC: Aneurysmall bone cyst) و یک مورد کیست ساده استخوان (UBC: unicameral bone cyst) وجود داشت. در تومورهای پاتلا درد و افیوژن زانو فراوان ترین علامت مشاهده شده بود. یک مورد عود با حفظ پاتلا وجود داشت. پس از عمل جراحی با حفظ پاتلا محدوده حرکتی زانو و قدرت عضله چهارسررانی بهتر از موارد عمل جراحی برداشتن کامل پاتلا است.نتیجه گیری: در بین بیماران مورد مطالعه فراوان ترین تومور پاتلا کندروبلاستوم و پس از آن ژانت سل توموربود. با توجه به بهتر بودن محدوده حرکتی زانو و قدرت عضله چهارسررانی پس از جراحی با حفظ پاتلا نسبت به موارد پاتلکتومی شده در این بیماران جراحی با حفظ پاتلا توصیه می شود. 

مقدمه: پاتلا محل نادری برای بروز تومورهای اولیه و متاستاتیک استخوانی بوده، محل شایعی برای هیچ تومور استخوانی نیست ولی کندروبلاستوم و ژانت سل تومور، دو نوع توموری می باشند که در پاتلا بیشتر گزارش شده اند. نوع عمل جراحی، بر اساس نوع و اندازه تومور متفاوت است و بر اساس نوع عمل و نوع تومور، نتیجه و عملکرد زانو پس از عمل متفاوت است. با توجه به نادر بودن تومورهای پاتلا، درباره آنها مقالات بسیار کمی منتشر شده است.روش ها: تعداد 13 نفر بیمار که از سال 1374 تا 1385 با تشخیص تومور پاتلا در سه بیمارستان در تهران و اصفهان درمان شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند، در این پژوهش گذشته نگر که بر اساس مدارک پرتونگاری پیش و پس از عمل جراحی تومور انجام شد، فراوانی تومورهای استخوانی، علایم و نتیجه درمان در یک پی گیری بلندمدت مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: از 13 تومور مورد بررسی، 5 مورد کندروبلاستوم، 3 مورد ژانت سل، 2 مورد متاستاز از جای دیگر بدن، 2 مورد کیست آنوریسمال استخوانی و یک مورد کیست ساده ی استخوانی بود.در تومورهای پاتلا، درد و افیوژن شایع ترین علامت بود و یک مورد نیز برگشت عارضه با حفظ پاتلا دیده شد.نتیجه گیری: در بین بیماران مورد بررسی، فراوان ترین تومور پاتلا کندروبلاستوم و پس از آن ژانت سل تومور بود. دامنه حرکتی زانو و قدرت عضله چهار سر پس از عمل جراحی با حفظ پاتلا بهتر از مواردی بود که بیمار پاتلکتومی شده بود.

زمینه و هدف: متاستازهای استخوانی عوارض بالقوه بدی بر روند زندگی فرد می گذارند. پامیدرونات دارویی است که عوارض اسکلتی را در بیماران دچار متاستازهای استخوانی کم می کند. هدف از انجام این مطالعه بررسی تاثیر پامیدرونات بر دردهای استخوانی بیماران مبتلا به متاستازهای استخوانی سرطان می باشد.روش کار: در این مطالعه نیمه تجربی 41 بیمار مبتلا به بدخیمی که در بخش انکولوژی بیمارستان امام سجاد (ع) رامسر بستری بودند مورد بررسی قرار گرفتند. به واحدهای پژوهش که با روش نمونه گیری آسان انتخاب شده بودند، آمپول 90 میلی گرمی پامیدرونات به صورت ماهیانه تا 3 ماه به صورت وریدی تزریق شد. داده های حاصله از پرسشنامه مشخصات فردی و بالینی و مقیاس دیداری درد، قبل و بعد از مداخله مورد مقایسه قرار گرفتند. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 11.5 و آزمون های تی زوج، کای اسکوئر، فریدمن و ویلکاکسون صورت گرفت و p<0.05، معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد فراوانترین گروه سنی (%36)، 59 - 50 سال و اکثر بیماران (%65.9) زن بودند. شایعترین سرطان، در پستان (%43.9) و متاستاز استخوانی در اکثر بیماران (%65.9) به صورت منتشر بود. شایعترین محل درد در اکثر افراد، در استخوان ها، جناغ، ایسکیوم و مهره های سوم و چهارم توراسیک بود. قبل از درمان، اکثر افراد (%80.5) از درد متوسط و بعد از درمان، اکثریت (%41.5) از درد کم شاکی بودند. همچنین بین میزان مصرف مسکن ها در قبل و بعد از درمان ارتباط معنی دار آماری وجود داشت (p=0.032)، اما بین میزان مصرف اوپیوم در دو مرحله ارتباط معنی دار آماری وجود نداشت (p=0.096)نتیجه گیری: پامیدرونات در پیشگیری از عوارض استخوانی، کاهش درد و کاهش مصرف مسکن ها موثر می باشد. بنابراین می تواند به عنوان درمان اصلی و روتین مورد استفاده قرار گیرد.

زمینه و هدف: بازسازی ضایعات استخوانی از اهداف ایده آل درمان های پریو دنتال و ایمپلنت های دندانی می باشد. بیومتریال های مختلفی به منظور دستیابی به این هدف استفاده شده و مطالعات زیادی سعی در مقایسه و معرفی بهترین آن ها داشته است. هدف مطالعه حاضر بررسی اثر پیوند استخوانی منجمد خشک نسبتا دمینرالیزه (PDFDB) و آلوگرفت استخوانی خشک منجمد (FDBA) بر رژنراسیون دیفکت های استخوانی کالواریای خرگوش بود. روش بررسی: در این مطالعه تجربی، 48 دیفکت مشابه با قطر 8 میلی متر در کالواریای 16 خرگوش ایجاد شد. دو دیفکت با FDBA و PDFDB پر شدند و دیگری به عنوان گروه کنترل خالی باقی ماند. کلیه دیفکت ها با ممبران کلاژنی پوشانده شدند. 6 هفته و 12 هفته بعد از جراحی، ارزیابی های هیستولوژیک و هیستومورفومتریک انجام شد تا این متغیرها ارزیابی شوند: میزان تشکیل استخوان جدید و نوع آن، میزان ماده پیوندی باقیمانده، درجه التهاب و الگوی تشکیل استخوان. مقایسه درصد استخوان سازی و بیومتریال باقی مانده با آزمون آنالیز واریانس تکراری انجام شد، در حالی که مقایسه متغیرهای کیفی توسط آزمون غیر پارامتری Friedman صورت گرفت. یافته ها: به لحاظ میزان تشکیل استخوان جدید، تفاوت معنی دار قابل توجهی بین سه گروه مطالعه در گروه 6 هفته ای (33/0=P) و در گروه 12 هفته ای (98/0=P) دیده نشد. در نمونه های 6 هفته ای، میزان ماده پیوندی باقیمانده در گروه PDFDB به صورت قابل توجهی کمتر ازFDBA (04/0=P) بود، اما این تفاوت در نمونه های 12 هفته ای قابل توجه نبود (41/0=P). کیفیت استخوان تفاوت قابل توجهی بین گروه های حاوی گرفت استخوانی و گروه کنترل پس از 12 هفته نشان داد (01/0=P). بدین معنی که کلیه نمونه ها استخوان لاملار را پس از 12 هفته نشان دادند در حالی که در گروه کنترل، تنها استخوان woven یا ترکیبی از woven و لاملار دیده شد. نتیجه گیری: FDBA وPDFDB اثر رژنراتیو مشابهی در دیفکت های استخوانی کالواریای خرگوش نشان دادند و بلوغ استخوانی را نسبت به دیفکت های بدون پیوند تسریع کردند.

سیمانهای استخوانی عامل تثبیت پروتز و پرکننده استخوانی در جراحیهای ارتوپدی می باشند. سیمانهای پلیمری پلی متیل متا اکریلاتی  (PMMA)مهمترین این مواد می باشند. با وجود کثرت استفاده از این سیمانها، مشکلات زیستی فراوانی در ارتباط با این مواد وجود دارد، از این رو تحقیقات زیادی برای ساخت سیمانهای استخوانی با سازگاری زیستی مناسبتر انجام شد. سیمانهای استخوانی کلسیم فسفاتی بهترین جایگزین بافت سخت می باشند. کلسیم فسفاتها ترکیباتی هستند که توسط بدن در فرآیند استخوان سازی مورد استفاده قرار می گیرند. این مواد در شکلهای مختلفی نظیر بلوکهای متخلخل یا متراکم، ذرات یا گرانول و سیمان به عنوان جایگزین بافت استخوانی مورد استفاده قرار می گیرند. سیمانهای کلسیم فسفاتی از دو قسمت پودری و مایع تشکیل شده اند و پس از اختلاط با یکدیگر به صورت خمیر هموژنی در می آیند که در دمای اتاق و بدن سفت می شوند. این سیمانها در هنگام کاربرد به صورت خمیر سیمانی، امکان پرکردن کامل هرگونه ضایعه استخوانی را فراهم می آورند، اما به علت عدم استحکام کافی جهت کاربردهای متحمل بار، مناسب نمی باشند. این تحقیق، مروری بر ساخت و بررسی خواص کاربردی سیمان استخوانی کلسیم فسفاتی جهت کاربردهای مختلف کلینیکی می باشد.